Noctua NL-LC1-36

Strona 2 - Wygląd 2

Przejdźmy teraz do chłodnicy zestawu Noctua NL-LC1-36, która wydaje się być standardowej wielkości dla większości zestawów AIO. Jednak podczas gdy właśnie owa większość ma wymienniki ciepła o wysokości 27-28 milimetrów, to Asetek zastosował tutaj nieco "grubsze" rozwiązanie i dał równe 30 milimetrów (399.5 x 120 x 30 mm).

Do tej pory na swoim komputerze "jechałem" na chłodzeniu Arctic Liquid Freezer III Pro 360 ARGB, które było swoistym rekordzistą, jeśli chodzi o grubość chłodnicy, dając nam pod wentylatorami aż 38 milimetrów. Obiecywało to większą ilość płynu chłodzącego i powierzchni oddawania ciepła, co zaś zazwyczaj teoretycznie przekłada się na wyższą wydajność. I faktycznie zestaw ten był trochę wydajniejszy od wcześniej posiadanego modelu Arctic Liquid Freezer II 360 Black, choć po rozmiarach wymiennika, spodziewałem się nieco lepszych wyników. Niemniej zastanawiałem się, czy zastosowana w Noctule cieńsza chłodnica nie okaże się dość słaba w bezpośrednim porównaniu z Arctic’kiem, no bo spójrzcie sami...



Jednak jak się okazuje, nie tylko wielkość ma znaczenie (choć kobiety mogą się tutaj nie zgodzić), bo w "wodnym" systemie chłodzenia na wydajność składa się kilka dodatkowych składników. Otóż w swojej chłodnicy Asetek zagęścił ilość finów na cal kwadratowy, przez co znacząco zwiększył powierzchnię wymiany termicznej w swoim produkcie (musimy jeszcze dodać dodatkowe 2-3 milimetry ogólnej wysokości od chłodnic standardowych). Kiedy patrzymy na sam radiator, może nie zwrócimy na to większej uwagi...



Jeśli jednak porównamy go bezpośrednio z konkurentem marki Arctic, to już od razu zorientujemy się, ile finezyjnie wygiętych finów trzeba było tutaj upchnąć...



Oczywiście większe zagęszczenie finów w radiatorze ma też swoją cenę, jak zwiększenie się oporów dla przepływającego powietrza, ale tutaj właśnie wkraczają rozwiązania marki Noctua, jak użycie wentylatorów o większej, niż standardowa wydajności przetłaczania ukierunkowanych mas powiewu generowanego przez śmigła umieszczone niezwykle blisko ramek, by jak najmniej powietrza uciekało bokami. Tak więc przyszedł czas na montaż wspomnianych wentylatorów, bo w odróżnieniu od Arctic’a, Noctua nie montuje ich domyślnie na chłodnicy. Pamiętajmy przy tym, że ten jeden z trzech "120-tek", oznaczony skrótem PPB, ma być zamontowany między wirnikami PPA. W zestawie znajdziecie dość długie śruby, ale to właśnie nimi umocujecie ramki do radiatora. Śrubokręt typu Torx znacznie ułatwia tą czynność, bo krzyżak zazwyczaj ma tendencję do wyskakiwania ze swoich miejsc przeznaczenia, co często kończyło się brzydkim wyszczerbianiem widocznych przecież, czarnych "łebków".






No cóż, już słyszę opinie niektórych z Was, że nie bardzo widzi się Wam kolorystyka wentylatorów użytych w tym zestawie. No to fakt, że na razie NL-LC1-36 (jak i pozostałe w ofercie NL-LC1-24 i NL-LC1-42), dostępne są wyłącznie w charakterystycznej kolorystyce tego producenta. Całkiem możliwe, że niedługo Noctua przedstawi model NL-LC1-36 chromax, gdzie wentylatory będą utrzymane w ciemnej kolorystyce. Oczywiście sami możemy to zmienić, dokupując sobie wentylatory, jak choćby dwa podwójne (Dual) zestawy NF-A12x25 G2 PWM Sx2-PP, choć należy pamiętać o tym, że stracimy ochronę przed efektem nałożenia się drgań harmonicznych (wszystkie mają te same obroty), a po drugie dość znacznie podniesiemy wydatki, bo jeden taki zestaw, to około plus/minus 300 złotych (ceny oszalały po zmiennych kursach naszej waluty). Niemniej wspominam o ty, że jest taka możliwość customizacji AIO Noctuy. Swoją drogą, Noctua mocno się broni przed wprowadzeniem wentylatorów z podświetleniem ARGB, a są przecież użytkownicy (i to nie mała grupa), którzy cenią sobie taką innowację w swoim PeCecie.




Skoro mamy już poskładany zestaw Noctua NL-LC1-36, to możemy go zacząć montować do komputera. Zanim jednak to zrobię, chcę Wam pokazać różnice między rozwiązaniami posadanego przeze mnie Arctic’a, a rozwiązaniem Noctuy. Moim zdaniem montaż u Austriaków, jest trochę prostszy, bo pompa Arctic’a ma więcej okablowania, które musimy dopiąć do płyty głównej, a do tego dochodzi wtyczka podświetlenia wentylatorów. Wszystko to trzeba później poupychać gdzieś w czeluściach obudowy, by nie drażniło oka. Tak to wyglądało w moim komputerze z Arctic’kiem...


Nieodzownym elementem Liquid Freezer III, jest ozdobna, magnetyczna nakładka z wbudowanym, małym wentylatorem, którego zadaniem jest wywołanie ruchu powietrza w okolicach gniazda procesora i sekcji jego zasilania. W wersji ARGB ten element jest dekoracyjnie podświetlony, więc nawet nieźle to wygląda, jednak od razu zaznaczam, że w Biosie trzeba dość mocno ograniczyć obroty ukrytej w nim turbinki, bo potrafi ona dość mocno hałasować. A tak to wygląda po zdjęciu tego elementu z podstawy pompy.


Zarówno w Arctic’u, jak i u Noctuy, mamy możliwość montażu offsetowego na procesorach marki AMD, a więc niesymetrycznego do czapki IHS. Jak zapewne wiecie, najgorętsza część Ryzen’ów znajdyje się trochę poniżej środka odpromiennika, więc dano nam możliwość umieszczenia środka stopy pompy, a więc najwydajniejszego punktu odbioru energii cieplnej, dokładnie nad skupiskiem krzemowych rdzeni. U Arctic’a realizuje się Offset za pomoca obrócenia szyn mocujących pompę, natomiast u Noctuy wybieramy otwory ich montażu. Szyny są dokładnie opisane a strzałki pokazują nam kierunek ich zwrócenia względem procesora. Ogólnie montaż i demontaż obu systemów jest niemal identyczny.


Arctic Liquid Freezer III

Noctua NL-LC1-36

Teraz wystarczy nanieść na promiennik IHS odpowiednią ilość pasty termoprzewodzącej, ułożyć, docisnąć stopę pompy, aby pasta równomiernie się rozeszła na boki i dokręcić do oporu dwie śruby mocujące ją na szynach. Po tych czynnościach podłączamy jedną tasiemkę przewodów do czteropinowego portu PUMP i to wszystko, co w sprawie magistrali wodnej mamy do roboty.



Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę przy blokopompie, bo to dobry moment, by zdecydować się, czy będziemy potrzebowali akcesoryjnego wentylatora Noctua NL-ACF1, chłodzącego okolicę gniazda procesora i sekcję zasilania płyty głównej. To akcesorium oznacza dodatkowy koszt podnoszący ogólną wartość wydatków zakupu nowego systemu chłodzenia, które (nie uprzedzając faktów), nie należy do niskich. Wiatraczek ten kosztuje niemal sto złotych (około 98 PLN), ale sprawdzi się w wprowadzeniu ożywczego powiewu, bo ma znacznie wyższą wydajność przepływu powietrza przy niższym poziomie hałasu, niż turbina w konkurencyjnym Arctic’u, potrafiąca wyż w niebogłosy.




W zestawie NL-ACF1 dostajemy też samoprzylepny krążek magnesu, który służy nam do umocowania gdzieś zdjętego na czas montażu, ozdobnego emblematu Noctuy. Fajny to pomysł, by ta efektowana etykieta gdzieś się Nam nie zapodziała.



Konstrukcja NL-ACF1 wyposażona jest oczywiście we wszystkie technologie Noctuy usprawniające działenie tego wentylatora klasy 80 x 80 milimetrów.






Po wyjęciu ozdobnego logo wystarczy tylko ułożyć w jego miejscu wentylator, charakterystycznym wypłaszczeniem ramki w dół i podłączyć pojedynczy kabelek do wolnego portu FAN na płycie.






Naprawdę warto się zastanowić nad zastosowaniem tego akcesoria w swoim komputerze, bo pamiętajmy, że każdy użyty w nim wentylator, to potencjalne źródło wyższego hałasu jego pracy. Jeśli bawimy się w podkręcanie naszego procesora i pamięci RAM, to znacząco podnosimy apetyt płyty głównej na pobór prądu, co znów przekłada się na wyższe temperatury sekcji VRM. Wtedy korzystanie z NL-ACF1, jest jak najbardziej wskazane. Przydać się również może, kiedy nasz komputer prowadzi długotrwałe obliczenia, na przykład przy renderowaniu grafiki lub materiałów wideo i sekcja zasilania będzie mocno obciążona, a przy tego typu zadaniach, zwłaszcza kiedy prowadzimy profesjonalny zakład pracy, stabilność pracy komputera jest bezcenna, i nie możemy sobie pozwolić sobie na jakieś zawieszenie jego pracy oraz utratę przerobionych już danych. W normalnym, domowym zastosowaniu, przy standardowym ustawieniu CPU, pamięci itp, nawet jeśli gramy godzinami, raczej trudno będzie "spocić" radiatory VRM, więc ja osobiście nie zakładam tego wiatraczka szczególnie, że potrafi się on rozkręcić do 2200 obrotów na minutę (sterowanie PWM), a to już dla 80-ki nie jest wcale mało i na pewno ją usłyszymy. Oczywiście możemy jego pracę skorygować w ustawieniach Biosu, ograniczając jej wartość RPM do około połowy możliwości, co przełoży się na bardzo cichą pracę wirnika, dając jakiś ruch powietrza w gorących rejonach gniazda CPU, radiatorów i banków pamięci. Ja nie podkręcam procesora, całość PeCeta pracuje w nominalnych ustawieniach podzespołów, więc NL-ACF1 zamontowałem tylko dla sprawdzenia jego działania i kultury pracy, a pomiary NL-LC1-36, odbywały się już bez jego udziału.